Ponad 30-letnie doświadczenie McNaira w projektowaniu i testowaniu sprzętu wojskowego i broni, jego umiejętności administracyjne oraz sukcesy w dziedzinie edukacji oraz szkolenia wojskowego doprowadziły do powołania go na dowódcę Sił Lądowych Armii. Na tym stanowisku McNair stał się „niedocenionym architektem armii amerykańskiej” i odegrał wiodącą rolę w projektowaniu organizacyjnym, wyposażeniu i szkoleniu jednostek armii w Stanach Zjednoczonych, zanim wyruszyły do walki za granicą. Podczas gdy historycy nadal debatują nad niektórymi decyzjami i działaniami McNaira, w tym indywidualnym systemem uzupełnień zabitych i rannych żołnierzy oraz kontrowersją dotyczącą użycia czołgów lub niszczycieli czołgów w walce przeciwko nieprzyjacielskim siłom pancernym, jego koncentracja na zaawansowanej edukacji oficerskiej, innowacyjnych systemach broni, ulepszona doktryna, realistyczny trening bojowy i rozwój połączonej taktyki zbrojeniowej umożliwiły armii modernizację i skuteczne działanie na polu bitwy II wojny światowej, gdzie mobilność sił zmechanizowanych zastąpiła obronę statyczną kojarzoną z czasami I wojny światowej jako główny aspekt taktyczny.