George’a Marshalla, nowo mianowanego na zastępcę Szefa Sztabu Armii w 1938 r..
W styczniu 1939 r., po tym, jak prezydent Franklin Delano Roosevelt publicznie wezwał do dużej rozbudowy Korpusu Powietrznego, Andrews opisał Stany Zjednoczone jako „szóstą siłę powietrzną na świecie” podczas przemówienia w National Aeronautic Association, zrażając do siebie izolacjonistycznego Sekretarza Wojny Harry’ego Woodringa, który wówczas zapewniał opinię publiczną o słabości amerykańskich sił powietrznych. Pod koniec czteroletniej kadencji Andrewsa jako dowódcy Korpusu Lotniczego 1 marca nie został ponownie powołany na to stanowisko, powrócił do swojej stałej rangi pułkownika i został przydzielony na oficera lotnictwa w rejonie 8 Korpusu w San Antonio, tym samym wygnaniu, na które wysłano wcześniej gen. Billy’ego Mitchella. Rozważał przejście na emeryturę, ale zamiast tego został powołany do Waszyngtonu zaledwie cztery miesiące później przez Marshalla po tym, jak prezydent Roosevelt mianował tego drugiego na Szefa Sztabu po przejściu na emeryturę Craiga. Pierwszy wybór Marshalla w sprawie składu personelu wyższego szczebla, wybór Andrewsa i jego stały awans na generała brygady wywołały wściekły sprzeciw Woodringa i innych, nad którymi Marshall zwyciężył po groźbie rezygnacji z nowego stanowiska.