Pionierskie użycia radiografii mionowej obejmują zobrazowanie uszkodzonych reaktorów jądrowych (2013), zobrazowanie wcześniej nieznanych komór w piramidach egipskich (2017), zobrazowanie struktur podziemnych w Neapolu (2017), badania zbiorników z wypalonym paliwem jądrowym (2018), wykonanie zobrazowania przekroju wulkanów (2018, 2019).
Jako zalety radiografii mionowej wskazuje się: wykorzystanie naturalnego źródła promieniowania jonizującego – brak dodatkowych dawek (jak np. w tomografii rentgenowskiej) wykorzystanie unikatowego promieniowania korpuskularnego, co pozwala odróżniać je od innych rodzajów promieniowania jonizującego. Ma to znaczenie w obrazowaniu np. w bezpieczeństwie jądrowym, gdzie istnieją inne źródła promieniowania, wykluczające użycie innych technik możliwość obrazowania wielkich struktur, jak całe budynki, góry, lub obiekty infrastruktury (mosty) albo urządzenia (piece hutnicze) możliwość pomiaru zarówno gęstości, jak i składu pierwiastkowego badanej materii
Największą wadą jest długi czas ekspozycji potrzebny do wykonania zobrazowania.
Przypisy
Kategoria:Fizyka cząstek elementarnych Kategoria:Promieniowanie kosmiczne