Początkowo szarobeżowe, potem brudnoochrowe, w końcu brązowawe z oliwkowym odcieniem. Ostrza biało orzęsione. Trzon Wysokość 3–10 cm, grubość 0,3–1,5 cm, walcowaty, pełny, podstawa zgrubiała w postaci białawej, obrzeżonej bulwki głęboko tkwiącej w ziemi. Powierzchnia górą różowawa, dołem ochrowa, na całej długości oszroniona. Miąższ W kapeluszu białawy, w trzonie czerwonawo-cielisty i włóknisty. Ma specyficzny, kwaskowaty zapach. Cechy mikroskopowe Zarodniki 9–13 × 7–8 µm. Podstawki 30–32 × 9–12 µm. Cheilocystydy i pleurocystydy 60–80 × 16–22 µm i ścianie grubości do 2–4 µm, w wodzie amoniakalnej barwiące się na żółto. Kaulocystydy mniejsze i bardziej cienkościenne.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie strzępiaka dziwacznego w Ameryce Północnej, Europie i niektórych krajach Europy. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano tylko jedno stanowisko (Babiogórski Park Narodowy, 1979). Więcej stanowisk i bardziej aktualnych podaje internetowy atlas grzybów. Zaliczony w nim jest do grzybów rzadkich i chronionych.
Grzyb mykoryzowy. Podawane jest jego występowanie pod olszami, świerkami, brzozami, lipami i dębami.
Przypisy Andrzej Nespiak, Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe), Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Marie Curie Skłodowskiej, 1990, .
Kategoria:Strzępiakowate Kategoria:Mykobiota Polski