Mimo że filmy Schwarzera wyróżniały się innowacyjnym wykorzystaniem odwołań do malarstwa (między innymi Edouarda Maneta), ze względu na ich obsceniczną treść w 1911 Saturn-Film został zamknięty, a większość produkcji powstałych w wytwórni została skonfiskowana. Przed I wojną światową spore uznanie widzów w 1913 zdobyła także komedia arystokratyczna Der Millionenonkel Huberta Marischki.
Za produkcję filmu Marischki odpowiedzialny był hrabia Sascha Kolowrat-Krakowsky, który w momencie wybuchu I wojny światowej przejął inicjatywę jako dostarczyciel reportaży wojennych i potentat kinematograficzny. W 1916 Kolowrat zainicjował cotygodniową kronikę filmową Sascha-Kriegswochenbericht, która zawierała w sobie melanż faktycznych scen z frontu oraz inscenizacji. Kronika Kolowrata, dokumentując między innymi pogrzeb cesarza Franciszka Józefa, wyróżniała się jednocześnie sprawną realizacją. Sukces Sascha-Kriegswochenbericht umożliwił Kolowratowi przejęcie nielicznych niezależnych wytwórni i połączenie ich w Sascha-Filmindustrie. W międzyczasie cieszące się powodzeniem patriotyczne filmy fabularne tworzyła spółka Kolm/Fleck Kunstfilm.