Kolejnym etapem edukacji była nauka w seminarium nauczycielskim w Sokalu, które ukończył w 1913 roku egzaminem dojrzałości. W latach 1911–1913 należał organizacji niepodległościowej „Drużyny Zarzewieckie" w Sokalu. Po ukończeniu seminarium pracował jako nauczyciel w powiecie Bóbrka, w województwie lwowskimKwestionariusz płk. Stanisława Dąbka z 23.03.1934 – CAW.
W związku z wybuchem I wojny światowej w sierpniu 1914 roku powołano go do służby w piechocie armii Austro-Węgier, jako jednorocznego ochotnika, a następnie skierowano do szkoły dla oficerów rezerwy w miejscowości Belzinek k. Pilska na Morawach. Po ukończeniu Szkoły Oficerów Rezerwy otrzymał stopień podporucznika i został wysłany na front. W 1915 roku podczas walk w Karpatach został ciężko ranny w obie nogi. Po rehabilitacji walczył we Włoszech do końca wojny.
Pod koniec 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Wziął udział w wojnie z Ukraińcami (podczas której przyczynił się do obrony Lubaczowa, za co otrzymał honorowe obywatelstwo tego miasta) oraz z bolszewikami, a za męstwo wykazane podczas walk odznaczony został dwukrotnie Krzyżem Walecznych.