Od około 1903 był pierwszym oficerem Oddziału Nr 14 w Złoczowie, przynależnym do Komanda Żandarmerii Krajowej Nr 5 z siedzibą sztabu we Lwowie. W październiku 1903 został awansowany na stopień rotmistrza 1 klasy żandarmerii z dniem 1 listopada 1900. Od około 1907 był komendantem Oddziału Uzupełniającego przy Komandzie Żandarmerii Krajowej Nr 13 na Bukowinę w Czerniowcach. Od około 1909 był dowódcą Komanda Oddziału Żandarmerii Nr 4 w Przemyślu, w strukturze Komanda Żandarmerii Krajowej Nr 5 na Galicję z siedzibą we Lwowie. Od około 1910 był dowódcą Komanda Oddziału Żandarmerii Nr 3 w Pola, w strukturze Komanda Żandarmerii Krajowej Nr 7 na Pobrzeże z siedzibą w Trieście.
Jesienią 1912 został awansowany na stopień majora żandarmerii z dniem 1 listopada 1912. W październiku 1912 został przeniesiony do Komanda Żandarmerii Krajowej Nr 2 na Czechy z siedzibą w Pradze, gdzie był oficerem sztabu (11 listopada 1912 przeniesiony z Pragi do Bara), także po wybuchu I wojny światowej. Pozostając z przydziałem do tej jednostki około 1916 jako oficer nadkompletowy pełnił funkcję komendanta na obszarze okupowanej. W maju 1915 został awansowany na stopień podpułkownika z dniem 1 maja 1915. W marcu 1918 pozostając podpułkownikiem rezerwy otrzymał tytuł i charakter pułkownika na czas mobilizacji.