Ustawa nakładała na państwo obowiązek opieki wobec szeregu kategorii osób, ale nie zobowiązywała tych osób do podejmowania jakichkolwiek działań ani aktywności. Na bierność jednostki wobec swojej sytuacji w kontekście ustawy wskazywał m.in. Jan Starczewski. Konsekwencją włączania lokalnych struktur w system opieki społecznej było powołanie stanowisk opiekunów społecznych oraz tworzenie komisji opieki społecznej. Na podstawie rozporządzenia o opiekunach społecznych i o komisjach opieki społecznej z marca 1928, gminni opiekunowie społeczni pełnili swoje obowiązki honorowo i bezpłatnie (mogli liczyć tylko na zwrot kosztów związanych z wykonywaniem swojej pracy).
Ustawa nie objęła swoim zasięgiem całego terytorium II Rzeczypospolitej. W województwach poznańskim, śląskim i pomorskim pozostawiono, jako obowiązujące, wcześniejsze akty pruskie, a w części cieszyńskiej województwa śląskiego obowiązywały uregulowania austriackie. W Poznańskiem pomoc społeczna definiowana była jako udzielenie przytułku, niezbędnego do życia utrzymania, pieczy potrzebnej w razie choroby, zaś na wypadek śmierci odpowiedniego pogrzebu. Uchwalane do ustawy akty prawne, choć nowoczesne na tle rozwiązań europejskich, częstokroć wychodziły daleko poza możliwości finansowe i organizacyjne poszczególnych gmin czy współpracujących z nimi organizacji społecznych.