Tematykę współczesną poruszały również Cienie za nami (1985) Esata Musliu oraz Dobry człowiek (1982) Mitro i Muçaja, pozwalające sobie na krytykę pod adresem niżej postawionych urzędników bez podważania fundamentów ideologii komunistycznej.
Próbą nadania albańskiemu kinu większego prestiżu było powołanie do życia Narodowego Festiwalu Filmu Albańskiego w 1976; do 2001 udało się zorganizować osiem edycji festiwalu, a rodzime filmy były wysyłane na eksport do Chińskiej Republiki Ludowej, gdzie cieszyły się niebywałą popularnością. Prestiż wynikający z tegoż eksportu pozwalał albańskiemu kinu zrekompensować niemal całkowitą izolację kraju za rządów Hoxhy.
Po śmierci Envera Hoxhy system komunistyczny w Albanii zaczął się chwiać, niemniej jednak do 1990 skromna albańska kinematografia wciąż produkowała nawet około 13 filmów rocznie. W epoce komunistycznej kino stanowiło ważny element życia mieszkańców Albanii, a szacuje się, że każdy obywatel kraju szedł do kina co najmniej dziesięć razy rocznie.