Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami walcząc w składzie 28 Korpusu Piechoty 4 Armii Frontu Zachodniego i biorąc udział w walkach obronnych na terytorium Białorusi (kierunek brzeski i bobrujski). Po wyjściu resztek 6 DS z okrążenia w lipcu 1941 pełnił obowiązki jej dowódcy, a od września 1941 do lipca 1942 dowodził 368 Dywizją Strzelecką Syberyjskiego Okręgu Wojskowego. W 1942 ukończył przyśpieszony kurs Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa i w grudniu 1942 objął dowództwo 47 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty w 5 Armii Pancernej i później w 12 Armii Pancernej Frontu Stalingradzkiego i Południowo-Zachodniego. Walczył w bitwie pod Stalingradem i operacji donbaskiej, podczas której dowodzona przez niego dywizja zajęła 250 miejscowości i zadała wrogowi duże straty. 20 grudnia 1942 otrzymał stopień generała majora. W grudniu 1943 został dowódcą 57 Korpusu Piechoty w 37 Armii i później w 53 Armii na 2 i 3 Froncie Ukraińskim. Brał udział w operacji znamienskiej, korsuń-szewczenkowskiej, nikopolsko-krzyworoskiej, bieriezniegowato-snigieriowskiej i odeskiej, a później w jasko-kiszyniowskiej, bukaresztańsko-aradzkiej, budapeszteńskiej, bratysławsko-brneńskiej i praskiej na terytorium Rumunii, Węgier i Czechosłowacji. 7 listopada 1944 dowodzony przez niego korpus sforsował Cisę i zajął przyczółek.