– chramW piśmiennictwie polskim dot. Japonii przyjęto słowo „chram” jako tłumaczenie jinja, a słowo „świątynia” – buddyjskiej tera (o-tera, -ji). Podobnie jest w innych językach, w tym w języku angielskim: jinja → "shrine", a tera → "temple". shintō w tokijskiej dzielnicy Shibuya, poświęcony deifikowanym duchom cesarza Meiji (1852–1912) i jego żony, cesarzowej Shōken (1850–1914).
Historia Po śmierci cesarza w 1912 roku parlament japoński – przy silnym poparciu społeczeństwa – przyjął uchwałę o zbudowaniu chramu shintō, upamiętniającego jego rolę w modernizacji Japonii (restauracja Meiji). Wybrano teren, który obecnie przylega do parku Yoyogi i dzielnicy Harajuku.
Budowę chramu rozpoczęto w 1915 roku w tradycyjnym stylu nagare-zukuri (obecnie najbardziej rozpowszechniony)Styl nagare-zukuri (falisty, płynący) rozwinął się w okresie Nara pod wpływem napływu kultury z kontynentu. Charakteryzuje się dwuspadowym dachem wysuniętym do przodu, tworzącym rodzaj portyku. Typowym przykładem są dwa chramy Kamo w Kioto: Shimogamo-jinja, Kamigamo-jinja przy użyciu głównie japońskiego cyprysu i miedzi. Budowa świątyni była projektem narodowym, z udziałem ochotników młodzieżowych i stowarzyszeń obywatelskich z całego kraju. Przekazano w darowiźnie 100 tys.