Podczas tego starcia został ranny. Za ten czyn odznaczony został w późniejszym okresie orderem wojskowym „Virtuti Militari" V klasy. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L. 11960.VM z dnia 17 maja 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z dnia 11 stycznia 1923 roku).
Od początku listopada 1914 roku przebywał w szpitalu w Dombó. W marcu 1915 r. powrócił do macierzystego szwadronu, w którym objął dowództwo II plutonu jednocześnie awansując na wachmistrza. Uczestnik szarży pod Rokitną. Od listopada 1915 roku wraz ze swym plutonem przeszedł do I Brygady Legionów. 1 kwietnia 1916 r. został mianowany chorążym kawalerii, a w dniu 1 kwietnia 1917 roku promowano go na podporucznika. W okresie od końca sierpnia 1916 r. do kwietnia 1917 roku piastował funkcję komisarza werbunkowego w Radomiu. Następnie został kierownikiem Powiatowego Urzędu Ziemskiego w Sandomierzu. Od maja 1917 r., na własną prośbę, ponownie w szeregach 2 pułku ułanów (służył w 2 i 5 szwadronach). Przeniesiony do 6 pułku piechoty Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917 r.) pozostał w Polskim Korpusie Posiłkowym. 28 lipca 1917 został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. W połowie grudnia 1917 r.