Pod koniec 1907 powróciła do Odessy, gdzie pomogła zaplanować zamach przeciwko generałowi Aleksandrowi Kaulbarsowi, dowódcy regionu wojskowego Odessy, oraz przeciwko generałowi Tolmachewowi, gubernatorowi Odessy.
Została aresztowana w 1908 w Jekaterynosławiu i skazana tym razem na 21 lat więzienia. Uwolniono ją w 1917, po rewolucji lutowej. W maju 1918 wstąpiła do Politycznego Czerwonego Krzyża, który pomagał uwięzionym rewolucjonistom wszystkich politycznych przynależności.
Chociaż początkowo utrzymywała dystans od ruchu anarchistycznego, rosnące prześladowania anarchistów przez rząd bolszewicki zainspirowały Taratutę do przyłączenia się do gazety Gołos Truda (ros. Голос Труда) i konfederacji Nabat w czerwcu 1920. We wrześniu wróciła na Ukrainę, po podpisaniu przez machnowców rozejmu z rządem sowieckim. Machnowscy dowódcy dali jej 5 milionów rubli; Taratuta udał się do Charkowa i wykorzystała te pieniądze, aby utworzyć Anarchistyczny Czarny Krzyż, który miał zapewnić pomoc uwięzionym i innym prześladowanym anarchistom.