Po wyjeździe do Berlina w 1912 roku kontynuowała karierę muzyczną, utrzymując się na początku I wojny światowej z grania akompaniamentu do seansów niemego kina. Z czasem jednak zaczęła interesować się sztukami wizualnymi, po części dzięki znajomości z krytykiem Carlem Einsteinem, który poznał ją z berlińskimi artystami awangardowymi, w tym z Herwarthem Waldenem. W 1914 roku zaczęła studiować malarstwo na Akademii Sztuk w Berlinie, a w 1922 roku kształciła się w warsztacie Johannesa Walter-Kurau. Dwa lata później wyjechała do Paryża, gdzie uczyła się w Académie Montparnasse, a później w Académie Moderne pod kierunkiem Fernanda Légera i Amédée Ozenfanta. Pod koniec 1925 roku jej obrazy pokazano na Exposition Internationale L'Art Aujourd'hui – pierwszej wystawie awangardowej w Paryżu od czasów zakończenia wojny.
Dzięki przyjaźni z Margarete Schall i częstym odwiedzinom w Niemczech na początku lat dwudziestych poznała szereg artystów związanych z uczelnią Bauhaus, takich jak Georg Muche i László Moholy-Nagy. Gdy w kwietniu 1927 odwiedziła koleżanki, które studiowały na uczelni, podjęła decyzję, by do nich dołączyć. Do lipca 1927 brała udział w kursie wstępnym prowadzonym przez Moholya-Nagya, u którego także mieszkała.