Uchodzą do niego dwie płytkie depresje. Prawa jest w dolnym, 100-metrowej długości odcinku bardzo stroma, o dnie zbudowanym z białych i wymytych płyt. Depresja ta w górnej części przecina trawniki Młynarzowej Ławki i dochodzi do Jarząbkowej Przehyby w głównej grani Młynarza. Lewa depresja jest przedłużeniem komino-żlebu opadającego z Młynarzowych Wrótek.
Lewe ramię żlebu po około 80 metrach rozgałęzia się. Jego lewa odnoga podchodzi pod Młynarzowy Przechód, prawe pod północno-wschodnią ścianę Wielkiego Młynarza. W obydwu występują strome progi.
Tylko najwyższą częścią żlebu między Młynarzową Ławką a Niżnią Młynarzową Przełęczą przeszli taternicy (zarówno latem, jak i zimą). Część dolną przechodzono tylko zimą, środkowa jest dziewicza. W rejonie żlebu dokonano natomiast jednego z najbardziej w Tatrach imponujących narciarskich wyczynów. 20 marca 1989 roku słowacki ratownik H.S. Vladimir Tatarka zjechał z Jarząbkowego Zwornika przez Młynarzową Ławkę, opadające spod północno-wschodniej ściany Wielkiego Młynarza ramię Młynarzowego Żlebu i dolną część północno-wschodniej grzędy Młynarzowej Turni.
Autorem nazwy żlebu jest Władysław Cywiński.
Przypisy Władysław Cywiński, Młynarz. Przewodnik szczegółowy, tom 6, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1998,
Kategoria:Żleby Tatr Wysokich Kategoria:Żleby słowackich Tatr