Za wykazane wówczas męstwo porucznik Władysław Kołaczkowski odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, co zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L. 11434.VM z dnia 3 lutego 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 2 z dnia 18 lutego 1922 roku).
Na dzień 1 czerwca 1921 roku, pozostając oficerem 3 dywizjonu artylerii konnej, posiadał już rangę kapitana. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 roku (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 145. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W tym samym roku został przeniesiony do rezerwy. Poświęcił się wówczas gospodarowaniu w swoim majątku w Dobużku.
W czasie okupacji niemieckiej działał w konspiracji i organizował samoobronę miejscowej ludności przed ukraińskimi nacjonalistami. W dniu 2 września 1942 roku został otoczony przez Ukraińców w swym majątku i przez nich zamordowany. Pochowany na cmentarzu w Nabrożu.
Był żonaty z Marią z domu Rzuchowską (pochodząca z ziemiaństwa), z którą miał syna Zbigniewa (ur. 2 stycznia 1924) oraz córki Teresę (ur.