Od października 1919 młodszy asystent w Zakładzie Zoologii Uniwersytetu Jagiellońskiego pod kierunkiem Michała Siedleckiego. Uzyskał doktorat 22 czerwca 1920. Od listopada 1921 starszy asystent, od 1 czerwca 1927 adiunkt. Habilitował się na podstawie rozprawy Z badań nad fauną wioślarek Pomorza. 11 kwietnia 1932 mianowany docentem, 10 września 1938 profesorem tytularnym UJ. Odbył studia specjalizacyjne w instytucie fizjologii w Lozannie (1924), w morskiej stacji biologicznej w Rovigno (1925), w stacji zoologicznej w Neapolu (w zimie 1928/9), w stacji biologicznej w Plymouth (1934). Jego specjalizacją były badania nad hydrobiologią i ekologią środowiskową, ichtiobiologią, morfologią i biologią skorupiaków wodnych, badał wpływ ciśnienia osmotycznego w środowisku na zwierzęta.
W latach 1932–1939 wykładał zagadnienia z zakresu biologii skorupiaków i planktonu oraz ekologii zwierząt wodnych. Był członkiem Komisji Fizjograficznej Polskiej Akademii Umiejętności.