Film rozpoczyna się widokiem osieroconych dzieci i dyrektorki sierocińca (w tej roli Niusia Gold) stojącej przy ulicznym billboardzie reklamującym przedstawienie dwóch znanych żydowskich komików Szymona Dżigana i Izraela Szumachera. Dzieci błagają dyrektorkę, aby pozwoliła im uczestniczyć w przedstawieniu, a ona poddaje się ich prośbie pod warunkiem, że podczas przedstawienia będą cicho. Podczas przedstawienia komicy wykonują skecz o okupowanych przez nazistów gettach. Na dzieciach nie robi wrażenia przedstawianie życia w getcie, a przedstawienie zostaje przedwcześnie wybuczane i zakończone. Następnie, przepraszając wykonawców w ich garderobie, dzieci wyjaśniają, jak naprawdę wyglądało życie w getcie i wykonują krótką interpretację śpiewów, których używali do żebrania o kupony żywnościowe w getcie. Komicy mają mieszane uczucia co do tego, jak zareagować na ponury realizm zachowania dzieci, ale następnego dnia zgadzają się pójść do sierocińca, aby dowiedzieć się więcej o przeżyciach dzieci.