Również Kanada klasyfikowała w ten sposób swoje okręty eskortowe typów Algonquin, St. Laurent, Restigouche, Mackenzie, Annapolis wprowadzone w latach 50. i 60. i noszące znaki taktyczne z sygnaturą DDE (destroyer escort) – łącznie 22 okręty, odpowiadające konstrukcyjnie brytyjskim fregatom. Ich wyporność nie przekraczała 3000 ton, a pierwotne uzbrojenie ograniczało się na ogół do armat uniwersalnych kalibru 76 mm i miotaczy rakietowych bomb głębinowych.

Sygnaturę DE dla okrętów eskortowych stosuje także od lat 50. Japonia.

Same okręty przetrwały dłużej od swojej klasy – amerykańskie niszczyciele eskortowe z czasów II wojny światowej używane były jeszcze w latach 90. w marynarkach niektórych państw Azji i Ameryki Południowej (jak Tajwan).

Polskie niszczyciele eskortowe W Polskiej Marynarce Wojennej używano niszczycieli eskortowych: ORP „Garland” (po przebudowie) ORP „Burza” (po przebudowie w Wielkiej Brytanii) ORP „Krakowiak”, ORP „Kujawiak”, ORP „Ślązak” (typu Hunt II)