Naukę przerwał wybuch I wojny światowej, po czym Ogan otrzymał powołanie do wojska pruskiego i pracował jako felczer. Po zakończeniu wojny dokończył studia. W 1921 roku uzyskał tytuł lekarza medycyny i odbył praktyki w szpitalach w Chorzowie i Rudzie Śląskiej. Brał udział w III powstaniu śląskim jako lekarz w pułku Alfonsa Zgrzebnioka. W 1928 roku wygrał konkurs na dyrektora szpitala w Knurowie, w którym otworzył oddział ginekologii i chirurgii. Po wybuchu II wojny światowej został służbowo przeniesiony do szpitala w Chorzowie, gdzie wcześniej praktykował. Jednocześnie zlikwidowano przygraniczny wówczas szpital w Knurowie, by w przypadku ataku okupant nie miał zaplecza leczniczego. Ogan otrzymał w 1940 roku ofertę ponownej pracy w Knurowie w zamian za podpisania volkslisty, jednak odmówił i stracił przez to zajmowane wtenczas stanowisko. W 1943 był lekarzem w obozie jenieckim w Świętochłowicach. Rok później rozpoczął pracę w szpitalu w Dąbrówce Małej, którą załatwił mu jeden z kolegów oraz otworzył w budynku szkoły podstawowej nr 2 w Knurowie gabinet lekarski. Po zakończeniu wojny pełnił przez siedemnaście lat kolejny raz rolę ordynatora szpitala w Knurowie.