Szczególnie zasłużył się 18 sierpnia 1920 pod Płockiem, kiedy „podczas ostrzeliwania jednostki przez artylerię bolszewicką został ranny, trwał jednak na stanowisku przy armacie. Po otrzymaniu rozkazu opuszczenia statku, zdjął celownik i zamek z obsługiwanej armaty i wyniósł na ląd. /.../ wyniósł z wody ciężko rannego marynarza Skrzypczaka i doniósł go do punktu opatrunkowego”. Za tę postawę został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari.
Służył też na statku „Warneńczyk”. Zwolniony z wojska 27 października 1921. Następnie wyjechał do Francji w poszukiwaniu pracy. Wrócił do Polski w 1934. Pracował w PKP aż do wybuchu wojny.
W czasie kampanii wrześniowej brał udział w walkach nad Bzurą i obronie Warszawy. Po zakończeniu walk wrócił do Poznania. Podczas okupacji niemieckiej brał udział w akcjach sabotażowych. Po 1945 pracował w Zielonej Górze, jako zastępca komendanta Służby Ochrony Kolei. Zmarł w Zielonej Górze, został pochowany na cmentarzu w Poznaniu.
Życie prywatne Żonaty z Marianną Górską. Mieli troje dzieci.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4179 – 1921
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1968