W tym ostatnim mieście była jedyną polską śpiewaczka operową w okresie międzywojennym.
Od jesieni 1933 powróciła na stałe do Poznania. Na scenie tutejszej Opery, do 1957 r. zaśpiewała partie mezzosopranowe w 34 operach. W swoim repertuarze dysponowała około 130 partiami operowymi i operetkowymi.
Była solistką, ale i reżyserem. Jako reżyser operowy zadebiutowała 10 grudnia 1933 polską premierą Così fan tutte Wolfganga Amadeusa Mozarta. Do 1949 wystawiła łącznie trzydzieści oper i operetek, wykorzystując w dużym stopniu swoje wcześniejsze doświadczenia z zagranicy.
Od grudnia 1939 do 1944 r. mieszkała w Warszawie i współpracowała artystycznie z Zygmuntem Latoszewskim. Po zakończeniu II wojny światowej powróciła znowu do Poznania, gdzie oprócz śpiewu i reżyserki, prowadziła też działalność pedagogiczną. Od 1945 do 1949 r. nauczała w Państwowej Szkole Muzycznej. W latach 1949–1951 prowadziła klasę gry scenicznej w Państwowej Wyższej Szkole Operowej, natomiast od 1951 do 1965 r. była profesorem klasy śpiewu i gry scenicznej poznańskiej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej. Na emeryturę przeszła w 1963 r.
Pochowana 7 stycznia 1978 na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu (pole 30, kwatera 1-8-398).