Podgatunki Wyróżnia się 4 podgatunki Asio otus, zamieszkujące odpowiednio: A. otus otus (Linnaeus, 1758) – Europa, północno-zachodnia Afryka i Azja, aż po Chiny i Japonię, ponadto Azory A. otus canariensis G. Madarász, 1901 – Wyspy Kanaryjskie A. otus tuftsi Godfrey, 1948 – zachodnia Kanada do północnego Meksyku i południowych USA (po zachodni Teksas) A. otus wilsonianus (R. Lesson, 1830) – południowo-środkowa i południowo-wschodnia Kanada do środkowych i wschodnich USA (po północną Oklahomę i Wirginię).
Charakterystyka Wygląd zewnętrzny thumb|lewo|180px|Jasno ubarwiona uszatka w typowo wyprostowanej postawie Ogólnym ubarwieniem i kształtami, np. pomarańczowymi tęczówkami i sterczącymi „uszami na głowie”, podobna do puchacza, jednakże znacznie od niego mniejsza. Samce i samice są ubarwione jednakowo, ale samice są nieznacznie większe, a samce mają jaśniejszy spód skrzydła. Upierzenie rdzawobrązowe w ciemne plamki i kreski, spód ciała jaśniejszy, żółtawobrązowy, pióra na piersiach z podłużnymi kreskami (przypominającymi „kurze łapki”). Na ogonie i lotkach pierwszorzędowych ciemniejsze poprzeczne paski. Na głowie charakterystyczne „uszy” utworzone przez ruchome kępki piór, które w czasie lotu lub u spokojnego ptaka są położone. Od nich wzięła się nazwa gatunkowa.