Po dymisji rządu w 1899 poświęcił się działalności publicystycznej pisząc do czasopisma Мир (Pokój).
W roku 1913 na krótko objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Stojana Danewa, a następnie wyjechał do Londynu, gdzie objął stanowisko ambasadora Bułgarii w Wielkiej Brytanii, był jednym z sygnatariuszy traktatu londyńskiego. W latach 1914–1915 kierował ambasadą bułgarską w Rosji. W 1915 powrócił do kraju. W czasie I wojny światowej był przeciwnikiem zaangażowania się Bułgarii w działania wojenne. thumb|left|240px|Traktat podpisany w Neuilly-sur-Seine z podpisem Michaiła Madżarowa
Po zakończeniu wojny objął stanowisko ministra wojny w rządzie Teodora Teodorowa, a następnie ministra spraw zagranicznych i wyznań religijnych w rządzie Aleksandra Stambolijskiego. Był sygnatariuszem upokarzającego dla Bułgarii traktatu w Neuilly-sur-Seine. Sprzeciwiając się polityce Stambolijskiego, Madżarow próbował jednoczyć środowiska opozycyjne. Oskarżony o działalność antypaństwową został aresztowany w 1922 i osadzony w więzieniu w Szumenie. W 1931 powrócił do aktywnej działalności politycznej, był związany z Porozumieniem Demokratycznym. Przez ostatnie lata życia zajmował się publicystyką, pisząc do czasopism: Българска мисъл (Myśl bułgarska), Демократически преглед (Przegląd demokratyczny) i Златорог (Zlatorog).