1 listopada 1913 został mianowany na stopień lekarza sztabowego (niem. Stabsarzt). W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Na stanowisku lekarza Komendy Okręgu Uzupełnień Gródek Jagielloński pozostał do 1918 roku, a jego oddziałem macierzystym był nadal Pułk Piechoty Nr 89. 1 listopada 1917 został mianowany na stopień starszego lekarza sztabowego 2. klasy (niem. Oberstabsartzt 2. Klasse).
W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko komendanta Szpitala Okręgowego w Krakowie. W grudniu tego roku został przeniesiony do Warszawy na stanowisko komendanta Głównego Szpitala Wojskowego. 29 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Był wówczas szefem sanitarnym w Dowództwie Okręgu Generalnego Lwów. 1 czerwca 1921 został przydzielony do Kompanii Zapasowej Sanitarnej Nr 6 we Lwowie, jako oddziału macierzystego z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w Dowództwie Okręgu Generalnego Lwów. Od listopada 1921, po reorganizacji terytorialnych władz wojskowych, pełnił służbę na stanowisku szefa sanitarnego w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie.