Ale to my jesteśmy ludźmi, którzy faktycznie mają pieniądze”, po czym spotkała się z falą negatywnych komentarzy od osób upatrujących w tym źródła całego problemu. Kilku francuskich polityków również zarzuciło tej frazie, że jest nieuprzejma względem osób starszych, a posłanka Audrey Dufeu-Schubert uznała ją za nacjonalistyczną obelgę w specjalnym raporcie na temat „udanego pokonywania luki pokoleniowej i przeciwdziałania wykluczeniu osób starszych”.
Inne reakcje były bardziej zróżnicowane, a nawet pozytywne.
Wyrażenie to, według reporterki „Financial Times” Indii Ross, „zaczęło symbolizować kulturowe pęknięcie międzypokoleniowe”, a wspierane atakami ze strony przedstawicieli starszych pokoleń (z ang. Baby Boomers) może zwiększać moc i zasięg. Clémence Michallon z The Independent oklaskuje ten zwrot jako „odpowiednią ilość lekceważenia”, jednocześnie ostrzegając przed jego nadużywaniem. Miyo McGinn w magazynie „Grist” chwali termin, pisząc: „Ta radość niewątpliwie wynika zarówno z zasadnego oburzenia, jak i potrzeb zwykłej rozrywki – te dwa słowa wydają się wręcz poetyckie po latach, gdy moje pokolenie obwiniano za „zabijanie” wszystkiego, od sieci restauracji po domy towarowe i relacje [międzyludzkie]”.