Unikatowa fasada tego pawilonu zaprojektowana przez Xenakisa w oparciu o szkic Le Corbusiera, stała się przyczyną konfliktu dotyczącego autorstwa projektu i w konsekwencji powodem odejścia Xenakisa.
Większość jego późniejszych projektów dotyczyła obiektów o przeznaczeniu muzycznym, np. sala koncertowa i studio dla szwajcarskiego centrum muzycznego Scherchena w Gravesano (1961) oraz dla Cité de la Musique w Paryżu (1984). Był także twórcą oryginalnej formy politopu, będącej namiotową konstrukcją tworzącą wyjątkową przestrzeń multimedialną dla spektaklów dźwięku i światła. Politopy były siedmiokrotnie realizowane w latach 1967–1987, m.in. w Grecji, Kanadzie, Iranie, w Niemczech, a diatop przed Centrum Pompidou w Paryżu z okazji jego otwarcia w 1977.
Muzyka W Paryżu od 1949 Xenakis uzupełniał swoją edukację muzyczną, początkowo u Arthura Honeggera i Dariusa Milhauda, jednak zrezygnował ponieważ żaden z nich nie odpowiadał jego osobowości twórczej. W latach 1951–1953 uczęszczał na zajęcia z analizy muzycznej u Oliviera Messiaena w Paryskim Konserwatorium. Poznał tam awangardowych kompozytorów młodej generacji, m.in. Jeana Barraquégo, Karlheinza Stockhausena, Pierre’a Bouleza i Karela Goeyvaertsa.