summum bonum); ich statusem ontycznym, relacjami z innymi bytami, sposobami ich poznawania i realizowania w aspekcie socjologicznym i teoretyczno-kulturowym; badaniem społecznego funkcjonowania wartości w danej epoce historycznej, zbiorowości społecznej i kulturze.
Historia aksjologii Termin „aksjologia” został wprowadzony przez w 1902 roku, a w 1904 roku termin ten wykorzystał jako oznaczenie działu filozofii Eduard von Hartmann. Pojęcie „aksjologia” wyparło termin Josefa Kreibiga „”. wyróżnia w dziejach aksjologii trzy podstawowe okresy: okres przedklasyczny (1806–1890); okres klasyczny (1890–1930); okres postklasyczny (od lat 1930-tych)
Problematyka aksjologii jest prawie tak dawna, jak sama filozofia. W czasach nowożytnych pojęcia wartości używał m.in. Kant. Współczesne znaczenie (na którym opiera się aksjologia) zaczyna się od R.H. Lotzego w połowie XIX w.; rozpowszechnia w filozofii europejskiej, zwłaszcza na początku XX w., głównie przez przedstawicieli badeńskiej szkoły neokantyzmu (Wilhelm Windelband, Heinrich Rickert), fenomenologii (Max Scheler, Nicolai Hartmann) i neorealizmu (George Edward Moore, R.B. Perry).