Korpus Powietrzny został przemianowany przez Kongres Stanów Zjednoczonych na Siły Powietrzne Armii Stanów Zjednoczonych w dużej mierze w ramach kompromisu pomiędzy zwolennikami lotnictwa jako oddzielnego rodzaju sił zbrojnych, a zwolennikami tradycyjnego dowództwa armii, którzy postrzegali lotnictwo jako formację pomocniczą wspierającą działania sił lądowych. Chociaż jego członkowie pracowali nad promowaniem koncepcji autonomicznych sił powietrznych w latach międzywojennych, głównym celem polityki wojskowej było raczej wsparcie sił lądowych niż niezależne operacje.
thumb|210px|left|Plakat rekrutacyjny Korpusu Lotniczego Armii Stanów Zjednoczonych 1 marca 1935 r., wciąż borykając się z problemem oddzielenia lotnictwa wojskowego, armia uruchomiła Siły Powietrzne Kwatery Głównej w celu scentralizowanej kontroli jednostek bojowych lotnictwa na terytorium Stanów Zjednoczonych, niezależnie od Korpusu Powietrznego, ale koordynując je. Oddzielenie Korpusu Powietrznego od kontroli nad jego jednostkami bojowymi spowodowało problemy z jednością dowodzenia, które stały się bardziej dotkliwe, gdy Korpus Powietrzny powiększył się w ramach przygotowań do II wojny światowej.