Niedługo później 201 Ochotniczy pułk piechoty został przemianowany na 2 Wileński i działał w Grupie Operacyjnej generała Lucjana Żeligowskiego. Wraz z nim Maria Bobrowicz przeszła przez najcięższe boje w Ejszyszkach, Wilnie, Starych Trokach, aż do pomyślnego końca służby wojskowej. Wraz z demobilizacją 6 Harcerskiego pułku piechoty Wojsk Litwy Środkowej (22 grudnia 1920), do którego przynależała w ostatnich latach wojny, skończyła swoją służbę wojskową. Jej działalność została wyróżniona 11 listopada 1930 roku, gdy z rąk generała Lucjana Żeligowskiego otrzymała Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej.
Grzesiakowa wraz z mężem pozostała w Wilnie. Tu wspomagała organizowanie Czarnej Trzynastki Wileńskiej, a następnie objęła prowadzenie drużyny żeńskiej, która w 1934 roku przyjęła nazwę 13. Żeńskiej Wileńskiej Drużyny Harcerek im. bp. Władysława Bandurskiego. Równocześnie pełniła kolejno obowiązki instruktorki, komendantki hufca i wchodziła w skład Komendy Chorągwi Wileńskiej ZHP. Jako zawodowa nauczycielka działała w oświacie, organizowała kilkadziesiąt terenowych bibliotek.