Historia Teorię dynama zapoczątkował w 1919 roku Joseph Larmor (11 lipca 1857 — 19, 1942), który zasugerował, że pole magnetyczne Słońca powstaje w wyniku ruchu wirowego substancji przewodzącej prąd elektryczny (plazmy), podobnie jak pole magnetyczne wytwarza obracająca się tarcza w dysku Faradaya. Elsasser (1946), Bullard (1949) jako pierwsi przedstawili modele powstawania ziemskiego pola magnetycznego w wyniku ruchu płynu we wnętrzu Ziemi. W tym samym czasie Frankel (1945), Gurevich i Lebedinskij (1945) podali ideę, że prądy konwekcyjne wywołują pole magnetyczne Ziemi oraz w plamach słonecznych. Parker (1955 i w 1971) przedstawił mechanizm generowania pola magnetycznego w wirze. Mechanizm proponowany przez niego został nazwany alfa-omega dynamo; uważał on, że głównym mechanizmem odpowiedzialnym za generowanie pola są turbulencje w spiralnie opadającej masie. Mechanizm porządkowania pól wytworzonych przez lokalne wiry ma porządkować się poprzez globalny wir w globalne pole magnetyczne w mechanizmie zwanym efektem alfa (rodzaj rekoneksji magnetycznej). Busse (1971, 1977) w celu przełamania głosów krytyki twierdził, że do wytworzenia pola magnetycznego potrzebna jest zarówno konwekcja, jak i wirowanie.