znane takie przedstawienie to Volto Santo (Święte Oblicze) z katedry San Martino w Lucce. Z biegiem czasu zaczęto go przedstawiać tylko w perizonium, a pamięć o dawnych przedstawieniach zanikła. Gdy więc znaleziono brodatą, ale bogato odzianą postać na krzyżu uznano, że musi być to kobieta, gdyż tak bardzo różniła się od znanych przedstawień Chrystusa. Jej imię powstało ze zniekształcenia łacińskiego zwrotu virgo fortis – silna dziewica (lub dzielna dziewica).
Legenda Według legendy Wilgefortis była córką króla Luzytanii. Ojciec postanowił wydać ją za poganina, czego ona nie chciała. Skutkiem tego ojciec zamknął ją w ciemnicy. Przez noc żarliwie modliła się do Boga, aby uratował ją przed pogańskim ślubem. W wyniku długiej modlitwy wyrosła jej długa broda; oczywiście kandydat na męża nie chciał mieć brodatej małżonki i zrezygnował ze związku. Według innej wersji Wilgefortis była przypadkiem zjawiska znanego anorexia mirabilis – zaburzenia odżywiania polegającego na religijnym samogłodzeniu się. W wyniku niedożywienia wyrosła jej nadmierna ilość włosów na ciele i twarzy, co jest częstym objawem niedożywienia u kobiet. Rozwścieczony, bezduszny ojciec dziewczyny kazał ją ukrzyżować za sabotowanie związku. Wilgefortis zmarła na krzyżu.