Do zakończenia wojny w Europie Siły Powietrzne Armii Stanów Zjednoczonych miały za granicą 1,25 miliona ludzi i operowały z ponad 1600 lotnisk na całym świecieAAF Statistical Digest, Table 215 – Airfields in CONUS 1941–1945; Table 217 – Airfields outside CONUS 1941–1945.
thumb|left|Piloci USAAF przed myśliwcem P-40 Warhawk w Afryce Północnej, kwiecień 1943 roku USAAF zostały utworzone w czerwcu 1941 r., aby zapewnić ramieniu lotniczemu większą autonomię, dzięki której mogło się bardziej efektywnie rozwijać, aby zapewnić strukturę dla dodatkowych szczebli dowodzenia wymaganych przez znacznie większe siły i zakończyć coraz bardziej dzielącą się bitwę administracyjną w obrębie armii, dotyczącej doktryny i organizacji lotnictwa, która trwała od utworzenia sekcji lotniczej w ramach Korpusu Sygnałowego Armii Stanów Zjednoczonych w 1914 r. USAAF zastąpił zarówno Korpus Lotniczy, który był statutową gałęzią lotnictwa wojskowego od 1926 r., jak i siły Kwatery Głównej Sił Powietrznych, które zostały aktywowane w 1935 r., aby uciszyć żądania lotników dotyczące niezależnych Sił Powietrznych podobnych do Royal Air Force, które zostały już utworzone w Wielkiej Brytanii.