Od wieku XIX Dla współczesnego rozumienia etiopatogenezy histerii istotna jest koncepcja dynamicznej teorii nerwic Pierre'a Janeta oraz prace Zygmunta Freuda. Janet uważał histerię za następstwo obniżonego napięcia psychicznego, co skutkuje brakiem zdolności syntezy czynności psychicznych i świadomości i w ten sposób dochodzi do zawężenia pola świadomości. Proces ten zachodząc podświadomie prowadzi do dysocjacji i utraty kontroli nad funkcjami psychicznymi, które zaczynają funkcjonować niezależnie od woli. Freud za podstawowy czynnik w powstawaniu histerii uznawał uraz psychiczny. Emocje towarzyszące urazowi zostają wyparte do nieświadomości. W momencie oddzielenia emocji od treści przeżytego urazu dochodzi do wystąpienia objawów histerycznych, stanowiących zniekształconą i symboliczną formę ujawniania emocji.
Właśnie z powodu problematycznej historii tego terminu, obecnie medycyna odchodzi od używania go na rzecz równoważnych terminów: dysocjacja, konwersja. Termin pozostaje jednak – w tym historycznym znaczeniu – w użyciu, szczególnie w języku potocznym.
Zobacz też
dysocjacja mechanizmy obronne osobowość histrioniczna panika zaburzenie osobowości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Zaburzenia nerwicowe Kategoria:Historia medycyny