Choć władze australijskie nigdy nie miały wątpliwości co do znaczenia kolekcji Pethericka, ten jednak w wieku blisko sześćdziesięciu lat był uważany za zbyt starego, aby mógł być zatrudniony przez australijską służbę publiczną. Sprawa zawisła w próżni na kilkanaście lat. W końcu w 1908 roku Petherick i jego żona zabrali zbiory do Australii i tam podjęli negocjacje bezpośrednio z Parlamentem Federalnym. Ostatecznie 27 maja 1909 r. Komitet Biblioteczny zalecił przejęcie kolekcji „w zamian za roczną opłatę w wysokości 500 £ rocznie”, w ramach której ofiarodawca zobowiązałby się wykonywać zlecone mu przez Komitet prace. Przekazane zbiory liczyły ok. 10 tys. tomów druków zwartych, 232 pudła broszur i druków ulotnych, liczne rękopisy, mapy i ryciny. Dopiero jednak w 1911 r. Rząd Wspólnoty Narodów uchwalił tzw. „Petherick Collection Act”, umożliwiając Bibliotece Parlamentarnej Commonwealthu zatrudnienie Pethericka jako archiwisty.