Władysław Marian Zdunik (ur. 19 sierpnia 1897 w Krakowie, zm. 11 lipca 1985 w Padiham) – kapitan pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Pawła i Józefy z Wolskich. W Warszawie ukończył gimnazjum. Od 7 maja 1915 żołnierz armii austriackiej, który służył w szeregach 13 pułku piechoty. 1 marca 1917 wstąpił do Legionów Polskich, w których walczył w składzie 2 pułku ułanów. Od 1 stycznia 1918 przebywał na kursie obserwatorów lotniczych w Flieger-Offiziersschule Wiener Neustadt, a po jego ukończeniu walczył na froncie włoskim pod dowództwem kpt. Augusta Menczaka w składzie 7. Fliegerkompanie. Od 1 listopada 1918 uczestniczył w obronie Lwowa, w początkowym okresie w 1 kompanii robotniczej, a później w 4 pułku piechoty. 10 stycznia 1919 został przeniesiony na Stację Lotniczą w Ławicy do nowo formowanej 2 Wielkopolskiej Eskadry Lotniczej, gdzie pełnił obowiązki oficera technicznego. Na początku lutego wyruszył na front wraz ze swą jednostką. W lipcu 1919 otrzymał awans na stopień podporucznika. 1 sierpnia 1919 skierowano go do szkoły pilotów w Warszawie. Dekretem L. 2664 z dnia 18 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika z byłej armii austro-węgierskiej.