Z tego okresu zachował się także naturalistyczny szkic sangwiną, będący jednocześnie studium psychologicznym postaci.
Portret księcia w kapeluszu z Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie powstał prawdopodobnie w tym samym okresie. Rysunek twarzy jest taki sam, jak na pozostałych portretach i szkicu Goi. Ścisłe naśladownictwo w stosunku do popiersia na desce i pewne defekty w wykonaniu sugerują, że obraz nie został namalowany przez Goyę, lecz artystę z jego warsztatu. Widoczne są różnice m.in. w ekspresji spojrzenia, plastyczności twarzy, oraz detal zdradzający kopistę: cień na policzku został błędnie zinterpretowany jako pukiel włosów lub bak. Farba jest rozłożona równomiernie, podczas gdy Goya w wersji z Londynu posługiwał się impastem. Możliwe, że model został okryty płaszczem dlatego, że Goya nie miał już dostępu do portretu z orderami, więc jego współpracownik nie mógł ich wiernie odtworzyć. Według malarza Aureliana de Beruete portret był w posiadaniu generała Miguela de Álavy (1771–1843), bliskiego przyjaciela i towarzysza broni księcia Wellingtona. Możliwe, że był to prezent od Wellingtona dla Álavy, albo sam generał Álava zamówił portret swojego dowódcy u Goi. Autor tego obrazu mógł także korzystać z rysunku czarnym węglem, który znajdował się w posiadaniu Álavy.