Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 80 metrów, a czas zanurzenia 45-50 sekund. Autonomiczność okrętu wynosiła 30 dób.

Okręt wyposażony był w siedem wyrzutni torped kalibru 550 mm: cztery na dziobie i jeden potrójny zewnętrzny aparat torpedowy. Prócz tego za kioskiem znajdował się jeden podwójny dwukalibrowy (550 lub 400 mm) aparat torpedowy. Na pokładzie było miejsce na 13 torped, w tym 11 kalibru 550 mm i dwie kalibru 400 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kalibru 100 mm M1925 L/45 oraz zdwojone stanowisko wielkokalibrowych karabinów maszynowych Hotchkiss kalibru 13,2 mm L/76.

Załoga okrętu składała się z 4 oficerów oraz 57 podoficerów i marynarzy.

Służba „L’Espoir” został przyjęty do służby w Marine nationale 1 lutego 1934 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny Q167. 15 czerwca 1939 roku „L’Espoir” nieopodal Cam Ranh uczestniczył w ćwiczeniach wraz z krążownikiem „La Motte-Picquet” i siostrzanym okrętem „Phénix”, podczas których ten ostatni zatonął wraz z całą załogą. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt przechodził remont w Sajgonie, który zakończył się 22 października 1939 roku. Dowódcą okrętu był w tym okresie kpt. mar. H.S.A. Tezenas du Montcel. Jednostka wchodziła nominalnie w skład 5. dywizjonu 3. eskadry 1.