Tworzenie diagramu (διάγραμμα, dia-gramma, „przez linie”) było sednem przekazu, umożliwiało odniesienie tekstu do szczegółów rysowanych figur. Diagram nie był jednak obrazem; był schematycznym przedstawieniem pewnej sytuacji geometrycznejRola diagramu jest wyraźna w dialogu Platona Menon (Sokrates rysuje podział kwadratu na trójkąty i objaśnia to niewolnikowi Menona)..
W geometrii zasadniczą różnicą między przekazem werbalnym a rysunkowym jest to, że np. trójkąt – jeśli jest narysowany – musi mieć jakiś określony stosunek długości boków, m.in. musi być albo ostrokątny, albo prostokątny, albo rozwartokątny. Natomiast słowo trójkąt jest ogólne i niczego nie zakłada. To jest wyraźna przewaga tekstu i – ogólniej – nowożytnej matematyki opartej na pojęciach.
Osiągnięciem Greków było to, że potrafili rysunkowo przekazywać ogólne treści geometryczne, nie popełniając przy tym błędów logicznych. W stale powtarzanym schemacie prezentacji twierdzeń w Elementach najpierw była werbalna teza, potem schematyczny diagram z oznaczeniami literowymi, a w trzecim kroku – przeformułowana teza wykorzystująca te oznaczenia. Rozumowanie greckie wykorzystujące pojedynczy diagram było traktowane jako ogólne, dotyczyło wszystkich obiektów, o których była mowa w twierdzeniu.