W latach 1932–1939 został młodszym, a potem starszym asystentem w Katedrze Etnologii Wolnej Wszechnicy Polskiej (WWP). Prowadził ćwiczenia do wykładów Stanisława Poniatowskiego dla łódzkich słuchaczy WWP. W 1936 r., po zdaniu wymaganych egzaminów i przedłużeniu pracy Typy i rozmieszczenie jarzem w Europie, otrzymał tytuł magistra filozofii.
Praca Podczas studiów w 1928 r. podjął pierwszą pracę w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie. Tam opracowywał zbiór etnograficzny z terenu Huculszczyzny. Od 1931 r. obejmował stanowisko kierownika i kustosza Miejskiego Muzeum Etnograficznego (z działem archeologicznym) w Łodzi (obecnie jest to Muzeum Etnograficzne i Archeologiczne). Placówka dopiero zaczynała swoją pracę, więc zajęcie tego stanowiska nakładało na Manugiewicza wiele obowiązków. Należało stworzyć od podstaw założenia teoretyczne instytucji, określić zasięg jej działania (zarówno terytorialny jak i merytoryczny), znaleźć odpowiednie miejsce, w którym miało się mieścić Muzeum, a także wyposażyć go w niezbędny sprzęt techniczny.