Optyczne zjawisko rezonansu modów szepczących zostało zaprezentowane doświadczalnie w 1961 roku przez C.G.B. Garrett i in. w mikrokulach fluorku wapnia domieszkowanego samarem – CaF2:Sm. Mikrorezonatory modów szepczących stanowią obecnie imponująco szeroką i wciąż rozwijającą się gałąź fotoniki. Zawdzięczają to unikatowym właściwościom, z których najważniejsza jest wysoka dobroć rezonansowa, a więc i zdolność do utrzymywania dużych ilości energii wewnątrz mikrorezonatora.
Odkrycie zjawiska przez Lorda Rayleigha Mody Galerii Szeptów odkryto i opisano początkowo dla fal akustycznych. Zjawisko prowadzenia fal dźwiękowych w obiekcie o sferycznych kształtach przez zakrzywione płaszczyzny ścian tego obiektu, jest znane już od drugiej połowy XIX wieku.
Pierwszy znany opis tego zjawiska przedstawiony został przez Lorda Rayleigha w roku 1910, który pokazał, że prowadzenie fali wzdłuż ściany w takim budynku można opisać przy pomocy funkcji Bessela, a kiedy dźwięk pokona drogę dookoła budynku, może konstruktywnie interferować, dzięki czemu szept może być dobrze słyszalny nawet w odległości kilkudziesięciu metrów.