W 1984 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego jako bezpartyjny z listy Demokracji Proletariatu. W maju 1985 wybrano go do rady regionu Piemont, natomiast mandat eurodeputowanego uzyskał 24 września 1985 w miejsce Emilio Molinariego. Przystąpił w nim do Grupy Tęcza, należał m.in. do Komisji ds. Stosunków Gospodarczych z Zagranicą oraz Komisji ds. Rozwoju i Współpracy. W 1987 bez powodzenia kandydował do krajowego parlamentu, zasiadał w nim od 16 do 21 maja 1991 w zastępstwie za Franco Calamidę. W późniejszym okresie został prezesem organizacji non-profit Hydroaid i współpracował z ruchami pozarządowymi. Został także członkiem Partii Demokratycznej.
Był dwukrotnie żonaty, miał troje dzieci.
Przypisy
Kategoria:Politycy Partii Demokratycznej (Włochy) Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Włoscy posłowie do Parlamentu Europejskiego II kadencji Kategoria:Włoscy samorządowcy Kategoria:Włoscy związkowcy Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2012