Ostrza nieco białawo orzęsione. Trzon Wysokość 3–8 cm, grubość 0,3–0,4 cm, walcowaty, o podstawie zgrubiałej w niewielką, kulistą bulwkę. Barwa podobna jak kapelusza, lub nieco ciemniejsza, tylko bulwka biaława. Powierzchnia włóknista. Miąższ W kapeluszu białawy, w trzonie o barwie jasnego drewna. Czasami w miąższu występuje szklista (hialinowa) warstewka. Zapach ziemisty, nieco rzodkiewkowaty. Cechy mikroskopowe Zarodniki o nieregularnym kształcie ze słabo wyróżniającymi się guzkami, 7–9(–10) × 5–6(–7) µm. Podstawki 26–32 × 7,5–10 µm. Cheilocystydy i pleurocystydy cienkościenne, z główką lub bez główki, o wymiarach 45–70 × 12–18(–20) µm. Kaulocystyd brak.
Występowanie i siedlisko Strzępiak bury znany jest w Europie i Ameryce Północnej. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano wiele stanowisk. Nowe, bardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Zaliczony w nim jest do grupy grzybów chronionych i zagrożonych.
Grzyb naziemny mykoryzowy. Występuje w lasach liściastych, czasami w parkach, zwłaszcza pod bukami, świerkami i jodłami. Preferuje kwaśne, czasami piaszczyste gleby. Owocniki zazwyczaj od czerwca do grudnia.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Strzępiakowate