Aresztowany w 1931 za działalność komunistyczną, został skazany na 8 lat więzienia. W celi zabrał się za pisanie opracowania o więziennej moralności i prześladowaniach więźniów politycznych, ale praca nie zachowała się. W 1933, ze względu na pogłębiającą się gruźlicę i groźbę śmierci, został czasowo wypuszczony na wolność. Natychmiast wrócił do aktywnego życia politycznego, z polecenia KPP zostając współredaktorem świeżo utworzonego, lewicowego pisma artystycznego „Lewar”. W 1934 opublikował opisującą życie bezrobotnych powieść Kwaśniacy, jednak jeszcze w tym samym roku, ze względu na zbliżający się koniec przerwy w odbywaniu kary, podjął decyzję o ucieczce z kraju. Najpierw pojechał do Paryża, skąd następnie – na początku 1935 roku – udał się do Związku Radzieckiego, do Moskwy. Tam kontynuował działalność literacką, współpracując m.in. z „Kulturą Mas”, polskim czasopismem wydawanym w latach 1929–1937, oraz pisząc opowiadania o żołnierskim życiu w koszarach, wydane zbiorczo – pod tytułem Firuleje – dopiero w roku 1958.

Jak wielu przebywających w ZSRR polskich komunistów, w roku 1937, w okresie „wielkiej czystki”, został aresztowany przez NKWD i stracony. Zrehabilitowany pośmiertnie w 1956.