Po przekształceniu tych zawodów w mistrzostwa świata zdobyła srebrny medal indywidualnie na mistrzostwach świata w 1973 w Waregem, przegrywając jedynie z Paolą Pigni z Włoch, a wyprzedzając Joske Van Santberghe z Belgii, a także złoty medal w klasyfikacji drużynowej. Zajęła również 7. miejsce w 1974 i 9. miejsce w 1978 (drużynowo Anglia zdobyła złoty medal w 1974 i brązowy w 1978).
Smith była jedną z pionierek uprawiania biegu maratońskiego przez kobiety. Zajęła w tej konkurencji 9. miejsce na pierwszych mistrzostwach świata w 1983 w Helsinkach i 11. miejsce na igrzyskach olimpijskich w 1984 w Los Angeles (miała wówczas 46 lat). Zwyciężyła w maratonie w Londynie w dwóch pierwszych edycjach w 1981 i 1982, a także w żeńskim maratonie w Tokio w 1979 i 1980. W 1984 otrzymała Order Imperium Brytyjskiego.
Była mistrzynią Wielkiej Brytanii (AAA) w biegu na milę w 1965 i w biegu na 3000 metrów w 1971 i 1974, wicemistrzynią w biegu na 1500 metrów w 1972 i biegu na 3000 metrów w 1973 oraz brązową medalistką w biegu na milę w 1966, a także halową mistrzynią w biegu na milę w 1966. Była również mistrzynią Wielkiej Brytanii (AAA) w biegu maratońskim w 1979 i 1980 oraz wicemistrzynią w biegu na 10 mil w 1981.