W 1942 na własną prośbę został skierowany do wojsk obrony przeciwlotniczej jako dowódca klucza w 182 pułku lotnictwa myśliwskiego 105 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego Obrony Przeciwlotniczej Kraju. Walczył w obwodzie rostowskim, m.in. nad Rostowem nad Donem. 14 lipca 1942 podczas walki z niemieckim Me-109 po wyczerpaniu amunicji wykonał powietrzny taran, po czym zdołał wylądować. 7 września 1942 został ciężko ranny w walce z niemieckim myśliwcem. Do początku 1943 wykonał 160 lotów bojowych, w walkach powietrznych strącił osobiście 6 i w grupie jeden samolot wroga. 14 lutego 1943 otrzymał za to tytuł Bohatera Związku Radzieckiego i Order Lenina. W powietrznej walce nad miastem Ordżonikidze (obecnie Władykaukaz) został ciężko ranny w rękę, mimo to zdołał zestrzelić samolot wroga i wyskoczyć na spadochronie. Stracił prawą rękę, długo leczył się w szpitalu, mimo to nadal służył w lotnictwie, będąc starszym pomocnikiem szefa działu przysposobienia bojowego 1 Powietrznej Armii Myśliwskiej Obrony Przeciwlotniczej Kraju.