W 2005 roku opublikowano wyniki badań genetycznych, w ramach których zsekwencjonowano wchodzące w skład mtDNA geny kodujące cytochrom b i MT-ND2 (jedną z podjednostek dehydrogenazy NADH). Według autorów salangana papuaska jest taksonem siostrzanym względem salangany wielkiej (Hydrochous gigas), jedynego przedstawiciela swojego rodzaju, oraz całego rodzaju Aerodramus.
Okazy muzealne Ogilvie-Grant w 1912 miał jako pierwszy odnotować obecność C. whiteheadi na Nowej Gwinei (gdzie salangany lśniące w ujęciu współczesnej systematyki nie występują). W 1974 według Somadikarty znano 13 okazów muzealnych opisanych w detalach, a dodatkowe materiały były wówczas jeszcze przedmiotem badań. Istotnie, liczba 13 nie pokrywa się z innymi danymi. Choć formalnie gatunek opisano w 1941, to pierwszy okaz miano pozyskać już w 1891. Rand uzyskał 13 okazów, w kwietniu 1966 pozyskano serię 17 okazów, a w 1970 – pojedynczą sztukę (a tym samym był to 4. zbiór dla całej wyspy). W 1993 również odłowiono pojedynczego osobnika, a w 1996 – 4. Daje to sumę 36 znanych okazów muzealnych (37 włączając jeden niepewny); Tarburton (2018) wspominał o 32 przez niego zbadanych.