Wobec braku dokumentacji procesowej historycy próbujący weryfikować te podania zmuszeni są do korzystania ze źródeł pośrednich. Klaus Wegner odnalazł w archiwach sewilskich protokoły notarialne opisujące przebieg ceremonii autos da fe z lat 1481–1524, które dokumentują skazanie 954 osób, z czego spalono na stosie 248. Zachowały się także listy osób, które w latach 1494–1496 uzyskały zwolnienie z dolegliwości ciążących na nich z racji skazania przez inkwizycję ich samych lub ich najbliższych. Wymieniają one łącznie aż 6204 osoby z całej archidiecezji sewilskiej (w tym 2013 osób z samej Sewilli), ale obejmują one także osoby, które niekoniecznie same były skazane; są na nich także potomkowie skazańców oraz osoby, które uzyskały rozgrzeszenie w „okresie łaski”. Najbardziej obszerną kwerendę dokumentacyjną wykonała Beatrice Perez, według której ustaleń w latach 1481–1524 inkwizycja w Sewilli wydała co najmniej 4924 wyroki, z czego 659 stanowiły wyroki skazujące na spalenie na stosie, jednak w 46 przypadkach dotyczyły one osób już zmarłych (co oznaczało ekshumację i spalenie zwłok).
Zachowały się także relacje z dwóch autos da fe z lat 40. XVI wieku.