Doręgowski III: W polu dwie trąby z nawiązaniami splecionymi w 8, wylotami do dołu, na krzyż. Bezpośrednio na tarczy korona, z której klejnot – trąba jak w godle, wylotem w prawo.
Najwcześniejsze wzmianki Herb w wersji podstawowej znany jest polskim herbarzom począwszy od XVII-wiecznego rękopisu Dachnowskiego, przez Niesieckiego, Uruskiego, Bonieckiego po Ostrowskiego i Chrząńskiego. Wariant Ia pochodzi z rysunku w herbarzu Dachnowskiego, widnieje także (bez barw) na płycie nagrobnej Jana Gleisen-Doręgowskiego (zm. 1625). Wariant Ib pochodzi ze wspornika sklepienia w archikatedrze w Gdańsku Oliwie, datowanego na 1582 rok. Miał go używać Jan Doręgowski, zmarły w 1625. Wariant II to odmiana barwna używana przez gałąź osiadłą w Prusach Wschodnich. Wzmiankuje go tzw. Nowy Siebmacher. Wersja numer III to herb własny z pieczęci Piotra Ernesta von Gleisen Dorengowskiego, przyłożonej na dokumencie z 28.04.1700 roku.
Herbowni Doręgowski (Darągowski, Darringawski, Derengowski, Deręgowski, Doerengowski, Dorangowski, Dorągowski, Dorąngawski, Dorengowski, Doringowsky, Dorungsdorf, być może Dörring). Także z przydomkiem Gleissen, Gleiss, Gleist, spolszczanym niekiedy na Glezyn, Kleist, przez co herb ten przypisywano błędnie (m.in.