Robert Marcel Casadesus (ur. 7 kwietnia 1899 w Paryżu, zm. 19 września 1972 tamże) – francuski pianista i kompozytor.
Życiorys Pochodził z rodziny o korzeniach katalońskich. Syn Roberta-Guillaume’a (1878–1940), aktora, kompozytora i śpiewaka. Jego stryj, Francis Casadesus (1870–1954) był kompozytorem, skrzypkiem i dyrygentem. Muzykiem był także jego drugi stryj, Marius Casadesus (1892–1981), z którym później razem występował. W wieku 13 lat rozpoczął studia w Konserwatorium Paryskim, gdzie jego nauczycielami byli Louis Diémer (fortepian) i Xavier Leroux (kompozycja). Pobierał również naukę gry na skrzypcach u Luciena Capeta. Podczas studiów zdobył pierwszą nagrodę w zakresie pianistyki (1913) i harmoniki (1919) oraz Prix Diémer (1921). Po ukończeniu nauki podjął pracę jako wykładowca w konserwatorium w Fontainebleau. Zdobył sobie sławę jako pianista, prowadził intensywną działalność koncertową (występy w Europie oraz obydwu Amerykach). W 1935 roku grał z Filharmonią Nowojorską pod batutą Arturo Toscaniniego. Okres II wojny światowej spędził wraz z rodziną na emigracji w USA, mieszkając w Princeton. Dokonał licznych nagrań płytowych dla wytwórni Columbia Records (z utworami m.in. Chopina, Schumanna, Brahmsa i Beethovena).